°03-06-1954. Op de eerste plaats gaat het er enkel en alléén maar om iets te doen. En telkens weer een object op te bouwen. Het proces "op zich" beleven, met alle toevalligheden, met alle zijsporen die opduiken, met alle plots opduikende ingevingen. Met de beperkingen van wat ik technisch kan en van wat technisch mogelijk is. Met een resultaat dat even onaf, beschadigd, gekneusd, onvolmaakt en gerafeld is als het materiaal waarmee het is opgebouwd. Materiaal verzameld op straat, uit containers, in afbraakpanden, na het vertrek van marktkramers. Of bewust beschadigd. Onvermijdelijk onvolmaakt. Maar toch speelt ook het feit dat ik het niet heb voor wat àf, afgelikt, effen, precies, afgemeten of gepolijst is. Werken ook in "series". Eindeloze variaties op telkens één bepaalde basisvorm. Of één welbepaald thema. En, telkens weer op een andere manier uitgewerkt of aanwezig, is dat thema alles wat mensen doen of ooit deden om vat te krijgen op de wereld, om te begrijpen of om te bezweren: astrologie, schema's, plannen, grafieken, kaarten, ex voto's, mythes. Onzin allemaal. Het is gewoon uitermate bevredigend er mee bezig te zijn, in een werkruimte zonder daglicht. Ver van het geroezemoes.